ცნობილი რეჟისორის, მამორუ ჰოსოდას, უახლესი ფილმის, „სკარლეტის“, თითქმის პირველივე სცენებიდან აშკარა ხდება, რომ ის შექსპირის „ჰამლეტიდან“ იღებს შთაგონებას. პერსონაჟების სახელები და სიუჟეტის ძირითადი მომენტები პირდაპირ პიესიდან არის აღებული – თავად სკარლეტი კი ტიტულოვანი პრინცის აშკარა ქალი ანალოგია. თუმცა, უმეტესწილად, ნამუშევრებს შორის კავშირები ზედაპირულია; „ჰამლეტი“ უფრო მეტად ნარატიულ აბრევიატურად გამოიყენება, რათა მაყურებელი რაც შეიძლება სწრაფად ჩაერთოს მთავარ ისტორიაში, რომელიც მიცვალებულთა სამყაროში ვითარდება. პერსონაჟების დახასიათება, ინტერპერსონალური ურთიერთობები და თემები მნიშვნელოვნად განსხვავდება ორიგინალური შექსპირისეული შთაგონებისგან – გარდა ერთი შემთხვევისა: შურისძიება უდავოდ ცენტრალური თემა და მამოძრავებელი მოტივაციაა ორივე ნაწარმოებში. სკარლეტს კლავდიუსის მოკვლის სურვილი ამოძრავებს – იქნება ეს ჩვენს სამყაროში თუ მომდევნოში. მუდმივი ღალატის შემდეგ, როგორც სიცოცხლეში, ისე სიკვდილის შემდეგ, ის მარტოსულ, უნდობელ არსებად იქცევა – არსებად, რომელსაც ემპათია თითქმის მთლიანად მოკლებულია. სწორედ მაშინ ხვდება ის ჰიჯირის, მამაკაცს, რომელიც თავად ემპათიაა. ის უკიდურესი პაციფისტია. ის არა მხოლოდ მზადაა, მკურნალობა გაუწიოს წყვილის დაჭრილ მტრებს, არამედ აქტიურად ცდილობს ხელი შეუშალოს სკარლეტს მათ მოკვლაში. ის არაერთხელ უდგება წინ საფრთხეს სხვების გამო და ფიზიკურ ზიანს იღებს, თუმცა მისი სიკეთე ისევ და ისევ იგებს ადამიანთა გულებს. მაგრამ ეს არ არის ფილმი, სადაც იდეალიზმი და პრაგმატიზმი ერთმანეთს მხოლოდ იმისთვის უპირისპირდება, რომ იდეალიზმმა გაიმარჯვოს. ჰიჯირიც კი სწავლობს, რომ არსებობს დრო, როდესაც უნდა ადგე და იბრძოლო იმისთვის, რაც შენთვის ძვირფასია. თუმცა, მთავარი აზრი ნათელია: სასიკვდილო ძალა მხოლოდ უკანასკნელი საშუალება უნდა იყოს. როდესაც ეს ორი კლავდიუსის ძიებას განაგრძობს, სკარლეტი ჰიჯირის მეშვეობით სწავლობს არა მხოლოდ თანაგრძნობის, არამედ წყალობის ძალასაც. ის ასევე აცნობიერებს დიდ განსხვავებას საკუთარი მიზეზებით მკვლელობასა და დაუცველთა დასაცავად მკვლელობას შორის. რეალურად, სკარლეტის თავგადასავლები სიკვდილის შემდგომი ცხოვრების უდაბნოებში, არის ქურა, რომელიც მას ბრძენ და საყვარელ მმართველად აყალიბებს. წინ მხოლოდ ერთი რამ დგას: შურისძიების წყურვილი. ფილმის განმავლობაში სკარლეტს უწევს შენდობის იდეასთან გამკლავება. შეუძლია თუ არა მას კლავდიუსს აპატიოს მამის მოკვლა? უნდა აპატიოს? და რა ვუყოთ იმ კაცებს, რომლებმაც ეს საქმე რეალურად ჩაიდინეს? ან ჯარისკაცებს, რომლებიც კლავდიუსს მიჰყვებიან სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებაში, ზეცაში მოხვედრის ამაო იმედით? ისტორიის ნამდვილი არსი ის არის, შეძლებს თუ არა სკარლეტი საკუთარი თავის პატიებას. ის არ იყო პასუხისმგებელი მამის სიკვდილზე არანაირად. მაგრამ დანაშაულის გრძნობა, რომ მას რაღაც – ნებისმიერი რამ – უნდა გაეკეთებინა ამის თავიდან ასაცილებლად, ჯერ კიდევ სისხლმდენი ჭრილობაა მის სულზე. ამის გამკლავების ნაცვლად, მან ის შურისძიების ყოვლისმომცველი სურვილით დაფარა – რაც ხელს უშლის მას გახდეს ისეთი მმართველი, როგორადაც დაიბადა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი თემატურად მყარია, პრეზენტაციას თავისი აღმასვლები და დაღმასვლები აქვს. ვიზუალურად, ფილმი განსაცვიფრებელია. გაუკაცრიელებული შემდგომი ცხოვრება, თავისი ღრუბლებზე მოლივლივე ზღვით, მყისიერად დასამახსოვრებელია. დრაკონი, რომელიც ღვთაებრივი განაჩენის გამოსატანად ჩნდება, სათანადოდ შთამბეჭდავია, ხოლო უძველესი სამყაროსა და სხვადასხვა ეპოქის ადამიანების ნაზავი, რბილად რომ ვთქვათ, შთაბეჭდილებას ტოვებს. ანალოგიურად, მოქმედება, ბრძოლის სცენები და ძირითადი ბრძოლები ყველა შეუფერხებლად და კარგად არის ქორეოგრაფირებული. პრობლემა რეჟისურაში დგება. ფილმში არაერთი უცნაური მონტაჟური გადასვლაა, რომლებიც გასაოცრად მოულოდნელია – თუ არა პირდაპირ დამაბნეველი. შემდეგ არის ფილმში რამდენიმე საცეკვაო სცენის ჩართვა. მიუხედავად იმისა, რომ მათ გავლენა აქვთ ჩვენს გმირებზე, ისინი ოდნავ ზედმეტად თვითკმაყოფილურად გამოიყურებიან – განსაკუთრებით თანამედროვე, ტოკიოს შიბუიას სადგურის გარეთ გადაღებული. ეს, თავის მხრივ, მუსიკამდე მიგვიყვანს. ფონური მუსიკა ძლიერი და ეპიკურია – ზუსტად ისეთი, რასაც ელოდებით ამ ტიპის ფანტასტიკური ეპოსისგან. თუმცა, ფილმში დიეგეტური მუსიკა სრულად არ ერგება მას. ორივე ზემოხსენებული საცეკვაო ნომერი შესრულებულია სიმღერებზე, რომლებსაც თითქმის წყნარი ოკეანის კუნძულების მსგავსი ელფერი დაჰკრავს. და მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეუსაბამობა ნაწილობრივ შეიძლება გამართლდეს ჰიჯირის პერსონაჟის ჩართვით ფილმში, ის მაინც ეწინააღმდეგება ფილმის შუა საუკუნეების სტილს და ტონს. ეს არ ნიშნავს, რომ იზოლირებულად ეს სიმღერები ცუდია – პირიქით – მაგრამ ისინი მაინც არ ჯდება კონტექსტში. პრეზენტაციის ხარვეზების მიუხედავად, „სკარლეტი“ საინტერესო ფილმია, რომელიც კლასიკური ლიტერატურის ერთ-ერთ დიდ ნაწარმოებს იღებს და მას საკუთარი, უნიკალური ისტორიის მოსაყოლად იყენებს. პერსონაჟები კარგად განვითარებული და ნიუანსირებულია, ხოლო სხვადასხვა თემა ერთმანეთს კარგად ერწყმის და ფინალს ავსებს. არის თუ არა „სკარლეტი“ მამორუ ჰოსოდას საუკეთესო ფილმი? არა. მაგრამ არის თუ არა ის საშუალოზე მაღალი დონის ფილმი, რომლის ყურებაც ღირს? ნამდვილად.