Mandy, Indiana-ს სიმღერების კონტექსტში, „Magazine“ მოკრძალებულად იწყება: ნერვიული 6/4 რიტმი დამხმარე პერკუსიით, კლუბური ბას-დრამით და ღრმა სინთეზატორის ბასით. მაგრამ დაახლოებით ერთ წუთში ყველაფერი ფეთქდება. ალექს მაკდუგალი ანადგურებს თავის ქრეშ ციმბალს, სკოტ ფეირის გიტარა სირენასავით კივის, საიმონ ქეთლინგი ამყარებს კაკაფონიას ხრიწიანი დაბალი რეგისტრებით, ხოლო ვალენტინ ქოლფილდი მძაფრად ამხელს თავის მოძალადეს, მრისხანე გაფრთხილებით გაქცევისკენ, სანამ ჯერ კიდევ შეუძლია: „მოგდევ / ასე რომ გაიქეცი / არ მომენატრები,“ – ღრიალებს ის მშობლიურ ფრანგულად. თარგმანის გარეშეც კი, ემოციური მუხტი ღრმად აღწევს და ნებისმიერ ენობრივ ბარიერს სცდება თავისი გააფთრებული სისასტიკით. ეს არის URGH-ის ერთ-ერთი განმეორებადი ლაიტმოტივი, მანჩესტერ-პარიზული noise rock ჯგუფის მეორე ალბომის. გრძნობების სიღრმე, რომელიც ქოლფილდის ხელშესახები ყოფნით გადმოიცემა, ამ ჯგუფის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი მახასიათებელია. აქ ისინი ამაღლებენ ინტენსივობას თავიანთი ძირითადი ჟღერადობის გაძლიერებითა და გამდიდრებით, ნაცვლად უბრალო გამეორებისა. ამ მეთოდოლოგიით, რომელიც მათ ინდუსტრიულ ხრიწიანობას თითქმის აუტანელ დონემდე ზრდის, URGH მთლიანად ამსხვრევს მოლოდინებს. ამ აღმასვლის ნაწილი ფეირის დამსახურებაა, რომელიც Gilla Band-ის დენიელ ფოქსთან ერთად თანაპროდიუსერად და თანამიქსერად მოქმედებს. ამ სიმღერებს ახასიათებთ ხელშესახები, ფიზიკური ძლიერება, როგორც მინიატურულ აბსტრაქტულ ქანდაკებებს, რომელთა მოსახვევების მიდევნება ადვილია, მაგრამ საერთო მნიშვნელობა მიმზიდველად იდუმალი და მისტიკურია. ოთხკაციანმა ჯგუფმა, ფოქსთან ერთად, შექმნა პატარა, მაგრამ რეალიზებული სამყაროები, სავსე ნათელი, დეტალური ნიუანსებით, რომლებშიც ჩაღრმავება სასიამოვნოა; ეს თავიდან ბოლომდე ყურსასმენების ალბომია. „Dodecahedron“ ამართლებს თავის პრიზმატულ სახელს არასტაბილური სინთეზატორებით, რომლებიც აუთროს კალეიდოსკოპურ ქაოსში აქცევენ. „Life Hex“ პატივს მიაგებს 90-იანი წლების მყვირალა ჰორორს, მათ შორის The Craft-იდან მიზანმიმართული ინტერპოლაციით, თავისი ატონალური გიტარის შხეფებით. „Sevastopol“ ალბომს დამახინჯებული სინთეზატორების ნაკადებითა და ქოლფილდის ხარვეზიანი AutoTune-ით იწყებს, თავიდანვე გიპყრობს და მომავალი მკაცრი ტემბრის საფუძველს ამკვიდრებს. ფეირმა და მაკდუგალმა პრეს მასალებში განაცხადეს, რომ URGH ხშირად „საკუთარი თავის რემიქსია“, რაც ამ სიმღერების უწყვეტი კონსტრუქციისა და დეკონსტრუქციის გათვალისწინებით, გამჭრიახ დასკვნად გამოიყურება. ალბომის წინა ბოლო ტრეკი „Cursive“ თავისი რიტმული საფუძვლიდან ყალიბდება, ეს არის ძალა, რომელსაც ქოლფილდი იყენებს ღამის ცხოვრების სიურრეალიზმზე სასაუბროდ, მაშინ როდესაც ფეირი ყველაფერს კოლაჟსავით აწყობს, როგორც თანამედროვე found-object მხატვარი. რთული სტუდიური ხრიკების მიუხედავად, საბოლოო შედეგი ასახავს ჯგუფურ ერთიანობას, ყველას ჟღერადობას, რომელიც ერთმანეთის განსხვავებულ ნაწილებზე რეაგირებს. გულისამაჩუყებელი ინსტრუმენტალები შესაფერისი საშუალებაა ქოლფილდისთვის, რომ მრისხანე სიტყვები გადმოაფრქვიოს მათზე, ვინც ღირსეულად მიაჩნია. ის თავის ბრაზს სიონისტებისკენ მიმართავს „ist halt so“-ში, აცხადებს: „პარიზიდან ღაზამდე, და ზეთისხილის ხეების ქვეშ / სამართლიანობა მოვა ყველასთვის ან არავისთვის“ და ტრეკს ამთავრებს მტკიცე იმედის ნოტით, რათა დაუპირისპირდეს მიმდინარე გენოციდს: „მათ ჩვენი დამარხვა სცადეს / არ იცოდნენ, რომ თესლი ვიყავით.“ ნიუ-იორკელი რეპ-ლეგენდა billy woods უერთდება მათ „Sicko!“-ზე რთული ლექსით, რომელიც clipping.-ის „Pinking Shears“-ის რემიქსს იმეორებს და ალბომის ერთ-ერთ ყველაზე ადრენალინის გამომწვევ მომენტს ქმნის. როგორც ხშირად სჩვევია, ვუდსი ფონეტიკურ სუპს „ამზადებს“, დასაწყისიდანვე ფეთქდება ფრაზებით: „ზღვის ავადმყოფობა ხმოვან აბაზანაში / სასწრაფოს სირენები, ხმოვანი შეჯახება, ნერვული გაზი ოპერაში, პაპარაცები ჩამოვარდნილ ვერტმფრფენთან.“ მართლაც, შესანიშნავი დროა „ავადმყოფისთვის“. ალბომის ყველაზე გამორჩეული მომენტები მის დასასრულს მოდის, განსაკუთრებით დასკვნით ტრეკში, „I’ll Ask Her,“ რომელიც ერთადერთი სიმღერაა, რომელსაც ქოლფილდი მთლიანად ინგლისურად მღერის. ეს არის ისტორია მამაკაცზე, რომელიც უყვარს თავის „ბიჭების კლუბს“, რადგან ყველა მეგობარი იყო საშუალო სკოლაში, მაგრამ „ქალები მის გარშემო სასმელებს ფარავენ“ და „ის იკვეხნის, რომ მათ ათრობს.“ ქოლფილდი დასცინის მის მეგობრებს, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ არ მისცემდნენ მას უფლებას მათი და გაეცნო, მაგრამ ამბობენ, რომ „ეს სხვა რამეა; ეს შენი დაა.“ ის არც მიძინებული ძაღლების დატოვებით კმაყოფილდება; ყველა შემაშფოთებელი ჭორის ფონზე, რომელიც სიმღერის თემის ირგვლივ ტრიალებს, ის ბოლო სტრიქონში აქრობს ყოველგვარ შესაძლო გაურკვევლობას: „დიახ, შენი მეგობარი შეჩვენებული მოძალადეა / და ისინიც ყველა ჯანდაბა, გიჟები არიან, კაცო.“ URGH იშვიათად არის ადვილი მოსასმენი, მაგრამ სწორედ ეს არის მთავარი აზრი. ის შექმნილია იმისთვის, რომ გამოგიწვიოთ თავისი ელექტრული გადაუდებლობით, შექმნილია იმისთვის, რომ რაღაც იგრძნოთ. ასეთია Mandy, Indiana-ს გამააქტიურებელი სამყარო. ღირს მისი მონახულება, ასე რომ, მაქსიმალურად მოკალათდით. გრანტ შარპლსი არის მწერალი, ჟურნალისტი და კრიტიკოსი. მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Interview, Uproxx, Pitchfork, Stereogum, The Ringer, Los Angeles Review of Books და სხვა გამოცემებში. ის ცხოვრობს კანზას სიტიში. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.