ნარდვუარი: პოპ-კულტურის ხატი კანადის უმაღლესი სამოქალაქო ჯილდოს მფლობელი გახდა

თითქმის ნებისმიერი სტანდარტით, ნარდვუარ „ჰუმან სერვიეტმა“ უჩვეულოდ წარმატებული წელი გაატარა. თითქოს არ იყო საკმარისი ის, რომ ივნისში მან „ჩიკაგო ქაბსის“ თამაშზე „რიგლი ფილდზე“ პირველი მოედანი გაათამაშა — და არაფერი ვთქვათ იმაზე, რომ დეკემბრის დასაწყისში „ნაიკმა“ ნარდვუარის თემატიკის სნიკერების კოლაბორაცია გამოუშვა — ჯონ რასკინმა 2025 წელს კანადის ერთ-ერთი უმაღლესი სამოქალაქო ჯილდოს მიღებით დაემშვიდობა. 31 დეკემბერს ნარდვუარი კანადის ორდენის წევრად დაინიშნა. ეს იმას ნიშნავს, რომ მას შეუძლია თავისი სახელის შემდეგ ასოები „C.M.“ დაუმატოს, თუკი ამას მოისურვებს. რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ეს არის მისი, როგორც არა მხოლოდ კანადელი კულტურის ელჩის, არამედ გლობალური პოპ-კულტურის მნიშვნელოვანი ფიგურის, ოფიციალური აღიარება. „ფეისტთან“ საუბრისას ნარდვუარი აღიარებს, რომ არ იცის, ვინ წარადგინა ის კანადის ორდენის წევრობაზე, ან როგორ შეირჩა საბოლოოდ. „მე თვითონაც ვერ ვიხსნი ჩემს თავს, ამიტომ ვერ წარმომიდგენია, როგორ ამიხსნიდნენ ადამიანები კომიტეტს“, — ამბობს ის. სიმართლე გითხრათ, ნარდვუარის ახსნა ადვილი საქმე არ არის. მისი ნაკლებად სავარაუდო აღმასვლა ადგილობრივი კოლეჯის რადიოს თავხედი პერსონიდან პატივცემულ ცნობილ ინტერვიუერად, თითქოს ეწინააღმდეგება იმ ფაქტს, რომ ის, ერთი შეხედვით, უცნაურად გამოიყურება, თავისი ზედმეტად კოფეინირებული საქციელითა და პირადი სტილით, რომელიც შაბლონების შეუთავსებლობას ხელოვნებად აქცევს. ისე, რომ არ შეამჩნიო, არ გამოვა, რბილად რომ ვთქვათ. ვანკუვერელი მაუწყებელი და ავტორი გრანტ ლორენსი ნარდვუარს ბავშვობიდან იცნობს. ლორენსი იხსენებს, რომ მისი პირველი შთაბეჭდილება ახალგაზრდა ჯონ რასკინზე იყო ის, რომ ის იყო „გიჟი ბავშვი“. „მას შავი, აჩეჩილი თმა ჰქონდა, შედარებით პატარა იყო და მაღალი ენერგიით გამოირჩეოდა; მაღალი ხმა ჰქონდა, საერთოდ ასეთი იყო“, — ამბობს ლორენსი. „ძირითადად, ისეთივე, როგორიც ახლაა. მაგრამ სამწუხაროდ, იმ დროს მას — ისევე როგორც მე — ცოტათი ავიწროებდნენ მისი უცნაურობის გამო“. არც ისე, რომ ნარდვუარი სრულად გარიყული ყოფილიყო საზოგადოებიდან; სულაც არა. ის მრავალი თვალსაზრისით შეიძლება უცნაური იყო, მაგრამ ის ასევე — შესაძლოა გასაკვირიც კი — სპორტსმენიც იყო. ან, ნებისმიერ შემთხვევაში, „ჰილსაიდის“ საშუალო სკოლის მძლეოსნობის გუნდის აქტიური წევრი მაინც. „რაც მახსოვს ჯონის შესახებ, ის არის, რომ ის ცდილობდა“, — იხსენებს ბილ მაკკიტრიკი, რომელიც „ჰილსაიდში“ 1973-დან 1988 წლამდე ასწავლიდა და მძლეოსნობის გუნდის მწვრთნელი იყო. „ის იქ იყო და დარბოდა და მას კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა იმ გაგებით, რომ იცოდა თავისი შესაძლებლობები, მისი უნარების დონე“. თუ ეს ნარდვუარის უნარების დონეს საკმაოდ დაბალს ჟღერს, ეს იმიტომ, რომ, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ასეც იყო. ის არასოდეს გახდებოდა მძლეოსნობის ვარსკვლავი, რბილად რომ ვთქვათ. მაგრამ რაც მას ჰქონდა, იყო ჯიუტი უარი — შეუძლებლობა, უფრო სწორად — დანებებაზე. მაგალითად, კროსის რბოლაში, ის გააგრძელებდა სირბილს, მაშინ როდესაც მის გარშემო მორბენლები სათითაოდ თმობდნენ. „ბატონი მაკკიტრიკის მსგავსი ადამიანები მაქეზებდნენ, გამეგრძელებინა, მერბინა“, — იხსენებს ნარდვუარი. „საუკეთესო მორბენალი არ ვიყავი. 100-დან 50-ე მოვდიოდი. არც ისე ცუდი იყო. საშუალო დონეზე ვიყავი. მაგრამ ყველა დანებებას იწყებდა, ასე რომ, 25-დან 20-ე ვიქნებოდი, მაგრამ უცებ 20-დან 20-ე ვიქნებოდი, შემდეგ კი 10-დან 10-ე. დიახ, ამდენი ადამიანი თმობდა. ამიტომ, როდესაც რბოლა დაიწყო, რაღაცნაირად ვიცოდი, რომ თუ არ დავთმობდი, ბოლო მოვიდოდი. ეს მაფიქრებინებს, რომ თუ დღეს ისევ გავიმეორებთ რბოლას, შესაძლოა ყველა არ გამოჩნდეს, და მეც შეიძლება მოვიგო! ასე რომ, უბრალოდ გააგრძელე და არ დანებდე. მაგრამ თუ ყველა გამოჩნდებოდა, ადვილად დამამარცხებდნენ.“ ნარდვუარის სტატუსი, რაღაცნაირი სტუდენტი სპორტსმენის, ალბათ ის იყო, რამაც მას საკმარისი სოციალური კაპიტალი მოუტანა, რათა სტუდენტური საბჭოს პრეზიდენტად აერჩიათ — ეს და, რა თქმა უნდა, საუბრის ნიჭი. სკოლის გალამაზების მცდელობების გარდა — ბენ როჯერსი ნარდვუარის ტომ სოიერის მსგავსად, ლორენსს ახსოვს, როგორ დაიქირავეს ნაგვის ურნის შესაღებად — მისი ყველაზე დიდი პროექტი იყო სკოლის საათებში ცოცხალი მუსიკის კონცერტების მოწყობა. მაგალითად, 1985 წლის 26 სექტემბერს, „ჰილსაიდმა“ უმასპინძლა ვანკუვერის პანკ ლეგენდას არტ ბერგმანს და მის ჯგუფს „პოიზონდს“. შესაძლებლობის არასდროს გამშვები, საყვარლად მოუსვენარი ნარდვუარი ბერგმანს და „პოიზონდის“ კლავიშისტ ტომ იუპექსს კითხვებს აყრიდა, და კარიერის თესლიც დაითესა. ნარდვუარმა კლასელს, გლენ უინტერს, სთხოვა, ყველაფერი ვიდეოზე გადაეღო — რაც, უკან მიხედვით, „ჰუმან სერვიეტის“ წარმატების საიდუმლოს მნიშვნელოვან გასაღებად გვეჩვენება. ბოლოს და ბოლოს, ეს 1985 წელი იყო; YouTube-ის შექმნამდე დაახლოებით ორი ათწლეული იყო დარჩენილი. რატომ, მაშინ, უნდა ეწვალა რაიმეს ჩაწერა იმ აუდიტორიისთვის, რომელიც ჯერ არ არსებობს? ლორენსის თქმით, ნარდვუარმა დედისგან, ოლგა რასკინისგან, ყველაფრის აკვიატებულად დოკუმენტირებისა და დაარქივების ჩვევა აითვისა. მან ასწავლა მას, ამბობს ლორენსი, „იყოს არქივისტი, რომ ისტორიას მნიშვნელობა აქვს, და რომ არასოდეს იცი, როდის გახდება ეს მასალა რელევანტური, ამიტომ შეინახე ყველაფერი.“ და რაც ნარდვუარის კარიერაში საყურადღებოა: მისი პირველი ინტერვიუ დღევანდელი მისი დიდებისთვის რელევანტური გახდა. ნარდვუარი ამბობს, რომ როდესაც მან კანადის ორდენში დანიშვნა მიიღო, ეს დედის პატივსაცემად გააკეთა. ოლგა, რომელიც 2010 წელს გარდაიცვალა, იყო გაზეთის რეპორტიორი, მაუწყებელი და ისტორიკოსი. „მას ჰქონდა ადგილობრივი საკაბელო ტელევიზიის შოუ