მილენიალების თაობა, ალბათ, ყველაზე გაუგებარია ყველა თაობას შორის. არა იმიტომ, რომ ჩვენ განსაკუთრებით რთულები ვართ; უბრალოდ, ჩვენ გარდამავალი თაობა ვიყავით, ხიდი მე-20 და 21-ე საუკუნეებს შორის. ჩვენ განვიცადეთ ინტერნეტის აღზევება, მაგრამ Z და ალფა თაობებისგან განსხვავებით, რომლებიც ტექნოლოგიაში დაიბადნენ, ჩვენ მოგვიწია მასთან ადაპტაცია. სამუშაო ბაზარზეც რეცესიის შემდეგ და არასტაბილურ გარემოში შევედით, პოლიტიკური და სოციალური არეულობის ფონზე. მილენიალებს იმდენად რთული მდგომარეობა ჰქონდათ, რომ ცნობილია, როგორ გვიწოდეს „ყველაზე უიღბლო თაობა“. საშუალო სტატისტიკური მილენიალი ჩამოყალიბდა თავისი კონკრეტული გარემოებებით და ეს ასევე აისახება მათ კინემატოგრაფიულ გემოვნებაზე. მენტალური ჯანმრთელობის, ბრძოლის, ილუზიისა და ამბიციის თემები დომინანტური იყო ჩვენს ცხოვრებაში და ეს, როგორც წესი, აისახება მედიაზე, რომელსაც მოვიხმართ. ეს ნამდვილად ეხება იმ ფილმებსაც, რომლებსაც ხშირად ვუყურებთ, განსაკუთრებით ჩემთვის, ოცდათერთმეტი წლის მილენიალისთვის, რომელიც 2000-იან წლებში „ჭორიკანას“ (Gossip Girl) და „უბიწო გონების მარადიული ნათების“ (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) „ჯანსაღ დიეტაზე“ გაიზარდა. როგორც თვითგამოცხადებული კინომანისთვის, რომელიც მელანქოლიის მუდმივ მდგომარეობაში ცხოვრობს, ჩემი კინოგემოვნება ყოველთვის მაბრუნებდა ჰოლივუდის ოქროს ხანაში, რაც ბავშვობაში, შაბათ-კვირას მამასთან ერთად კლასიკური მექსიკური ფილმების ყურების შედეგი იყო. დიახ, მე მიყვარს კარგი, მარადიული ფილმები და განსაკუთრებით მიყვარს ზოგიერთის ხელახლა ნახვა. ამ სიაში მოცემულ კლასიკურ ფილმებს ჩემს მილენიალურ გონებაზე ძლიერი გავლენა აქვთ, რაც ბევრ რამეს ამბობს ჩემზე და, შესაძლოა, რაღაცას ჩემს თაობაზეც. თქვენ მაშინვე მიხვდებით, რომ „ცხოვრების დიზაინი“ (Design for Living) ჰეისის კოდექსის ამოქმედებამდე შეიქმნა. საოცრად თანამედროვე და მოულოდნელად პროგრესული მიდგომით, სიუჟეტი ყურადღებას ამახვილებს გადაუწყვეტელ გილდა ფარელზე (მირიამ ჰოპკინსი), რომელსაც არ შეუძლია აირჩიოს ორ შეყვარებულს შორის: მხატვარ ჯორჯ კერტისს (გარი კუპერი) და დრამატურგ თომას ჩემბერსს (ფრედერიკ მარჩი). სასიყვარულო სამკუთხედის განვითარებასთან ერთად, სამეული გადაწყვეტს გააკეთოს ის, რაც ერთადერთ ლოგიკურ არჩევნად გამოიყურება: ერთად ცხოვრება პლატონურ, სამმხრივ მეგობრობაში. 30-იანი წლების კიდევ რამდენი ფილმი შეიძლება დაიკვეხნოს, რომ „სიტუაციურ ურთიერთობას“ (situationship) ასახავს? „ცხოვრების დიზაინი“ იმდენად გაბედულია რომანტიკის, ურთიერთობებისა და მიზიდულობის ასახვაში, იმდენად შეუზღუდავი და თავისუფალი სულისკვეთებითაა გაჟღენთილი, რომ დაუჯერებელია, თითქმის ერთი საუკუნის წინ შეიქმნა. ვგულისხმობ, ფილმი მთავრდება იმით, რასაც მხოლოდ „სამთა კავშირი“ (throuple) შეიძლება ვუწოდოთ, ღმერთო ჩემო! მას დიდად ეხმარება ის ფაქტი, რომ სამ მსახიობს წარმოუდგენელი ქიმია აქვთ ერთმანეთთან, იმ დონემდე, რომ ხშირად გინდათ, რომ ისინი ყველა ერთად იყვნენ, როგორმე. ამას დაამატეთ „ძველი ლუბიჩის შეხება“, რომელიც თოკზე დადის მინიშნებასა და მოქმედებას შორის, და მიიღებთ ფილმს, რომელიც უფრო დროულია, ვიდრე დღეს კინოთეატრებში წარმოდგენილი შეთავაზებების ნახევარი. თავის დროზე ის სარისკო იყო, მაგრამ დღეს აშკარად სასწაულებრივად გამოიყურება. „გარბო იცინის.“ ეს არის სლოგანი, რომელიც 1939 წლის რომანტიკული კომედია „ნინოჩკას“ (Ninotchka) პოპულარიზაციისთვის გამოიყენეს, რომელშიც თამაშობს ქალი, რომელიც, ალბათ, დღემდე რჩება ჰოლივუდის ყველაზე დიდ ვარსკვლავად – გრეტა გარბო. აქ გარბო განასახიერებს ნინა ივანოვნას, სტოიკურ და გულგრილ დიპლომატს საბჭოთა კავშირიდან, რომელიც პარიზში ჩადის რუსეთის რევოლუციის დროს მოპარული ძვირფასეულობის გაყიდვის უზრუნველსაყოფად. თავის მხრივ, გრაფი ლეონ დ’ალგუტი (მელვინ დუგლასი) ცდილობს ძვირფასეულობა დაუბრუნოს მის თავდაპირველ მფლობელს. მოჰყვება ქაოსი და რომანტიკა. თავის დროზე, „ნინოჩკა“ სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვასავით იყო გარბოს ფანებისთვის, რომლებიც მიჩვეულები იყვნენ მის ხილვას მუდმივი მწუხარების მდგომარეობაში. მის ფილმებში ის ან კვდებოდა, ან მისი საყვარელი პერსონაჟი. რა თქმა უნდა, მას მწუხარებაც უნაკლოდ გამოსდიოდა, მაგრამ ტრაგედიის მხოლოდ გარკვეული რაოდენობის ატანა შეუძლია ადამიანს. შემდეგ გამოჩნდა „ნინოჩკა“ და მიზეზი, რის გამოც ის 1939 წელს ჰიტად იქცა, იგივეა, რის გამოც ის დღესაც საყურებელი ჰიტი რჩება: გარბო არ უბრალოდ იცინის: ის სიყვარულით გაბრუებულია, ცეკვავს და ყვავის – ის ცხოვრობს. ცოტა რამ არის უკეთესი, ვიდრე იმის ხილვა, როგორ ინგრევა ვინმეს კედლები ცხოვრების დაფასების სწავლის წმინდა სიამოვნებით, და სწორედ ამას აკეთებს გარბო აქ. ოთხმოცდაშვიდი წლის შემდეგ, „ნინოჩკა“ ტრიუმფად რჩება, არა მხოლოდ გარბოს შესრულების, არამედ მისი სცენარის გონიერების გამო. ყველას აქვს თავისი საყვარელი ალფრედ ჰიჩკოკის ფილმი. ზოგს „ვერტიგო“ (Vertigo) მოსწონს, სხვები „ფსიქოს“ (Psycho) ანიჭებენ უპირატესობას, და დარწმუნებული ვარ, ვიღაცას „ვაღიარებ“ (I Confess) უყვარს. ჩემი საყვარელი ჰიჩკოკი საბაზისოა, მაგრამ მე მირჩევნია მას სანდოდ მივიჩნიო. „რებეკაში“ (Rebecca) ჯოან ფონტეინი განასახიერებს უსახელო ქალს, რომელიც სწრაფად უყვარდება მომხიბვლელი და იდუმალი მაქსიმ დე ვინტერი (ლორენს ოლივიე). ის ცოლად მიყვება მას და ხდება მეორე ქალბატონი დე ვინტერი, მოგზაურობს მის მამულში, მანდერლიში. იქ მას დევნის მისი გარდაცვლილი პირველი მეუღლის, რებეკას, მოჩვენება და მანდერლის დიასახლისის, ქალბატონ დენვერსის (ჯუდით ანდერსონი) მანიპულაციები. „რებეკა“ ცნობილია, როგორც ჰიჩკოკის ერთადერთი ნამუშევარი, რომელმაც ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის მოიგო, და ეს უკეთეს ფილმს არ შეიძლებოდა დამართნოდა. გოთურ განწყობებში ჩაძირული, რომელიც ხელიხელჩაკიდებულია ოსტატის ცნობილ მიდრეკილებასთან თითქმის აუტანელი დაძაბულობისკენ, ფილმი დაძაბულობის ოსტატკლასია, რომელიც არასოდეს ივიწყებს რომანტიკულ ასპექტს