1962 წლის 5 თებერვალს რინგო სტარი The Beatles-ის დრამების უკან პირველად ლივერპულის ლეგენდარულ Cavern Club-ში დაჯდა. ის ჯგუფის დრამერს, პიტ ბესტს ცვლიდა, რომელიც იმ დღეს ავად გახდა. ბესტი The Beatles-ში 1960 წლიდან უკრავდა, მისი ჯგუფში მოხვედრის მთავარი მიზეზი კი ის იყო, რომ საკუთარი დრამები ჰქონდა. ამავე დროს, სტარი ცნობილი სახე იყო მუსიკალურ წრეებში, რადგან უკრავდა Rory Storm and the Hurricanes-თან ერთად, რომლებიც მერსისაიდის სცენაზე პოპულარობით სარგებლობდნენ. შემცვლელი კონცერტის დროს, ჯგუფსა და ახალ დრამერს შორის ქიმია აშკარა იყო და რამდენიმე თვეში სტარი ჯგუფის მუდმივი წევრი გახდა. უკან რომ ვიხედებით, ამ ცვლილებამ ოთხეული მართლაც „საოცრად“ აქცია და სტარის არატრადიციულმა მიდგომამ დრამების მიმართ როკ-ენ-როლი სამუდამოდ შეცვალა. სტარის გენიალობა არ იყო ტექნიკის კაშკაშა დემონსტრირება, არამედ ემოციური ინტუიციით იყო ნაკარნახევი, რაც მის მუსიკალურობას უფრო მგრძნობიარედ აჩვენებდა. მის თანამედროვეებთან შედარებით, სტარის მოკრძალებული მიდგომა ნამდვილად გამაგრილებელი იყო. The Who-ს კით მუნი ქაოსს მართავდა, ჯინჯერ ბეიკერის ვირტუოზულობა აღფრთოვანებას იწვევდა, ხოლო მიჩ მიჩელის ჯაზის ძლიერმა გავლენამ ახალი ელფერი შესძინა ფსიქოდელიას. თუმცა სტარის სავარაუდო, და ზოგჯერ დასაცინი, მინიმალიზმი ხმამაღლა ისმოდა მის გავლენაში როკზე. რინგო სტარის დრამინგი არასოდეს ყოფილა მარტივი და მან ჩუმად დაანგრია როკ დრამერების მოლოდინები. სტარი ბავშვობიდან განსხვავებული იყო, რადგან ბუნებრივად ცაცია გახლდათ. იმ დროს, ეს მიუღებლად ითვლებოდა, ამიტომ მას უწევდა მარჯვენა ხელისთვის განკუთვნილ დრამზე დაკვრა. ეს თავისთავად საკმარისი იყო ოდნავ უჩვეულო, თითქმის დაგვიანებული, მაგრამ ძალიან პირადული ჟღერადობის მისაღებად. მოულოდნელი თანამშრომლობა, რომელმაც გაერთიანების იმედი გააჩინა. მაგრამ ის, რაც ნამდვილად განსაკუთრებულია სტარის სტილში, არის ის, თუ როგორ აღიქვამს ის დრამებს, როგორც მელოდიურ ინსტრუმენტს და არა უბრალოდ რიტმის შემნარჩუნებელ საშუალებას. The Beatles-ში სტარი ბევრად გასცდა დრამების, როგორც უბრალო რიტმული აკომპანიმენტის გამოყენებას; მან ისინი ნამდვილად შემოიტანა არანჟირების ნაწილად. როკ სამყაროში რევოლუციური იყო იმის დანახვა, თუ როგორ შეიძლებოდა ყოფილიყო დრამები ასეთი ექსპრესიული, ნაზი და მელოდიური. ეს მშვენიერი ხელწერის სტილი განსაკუთრებით თვალსაჩინოა სიმღერებში „In My Life“, „Come Together“ და „Something“. სტარის უარი ზედმეტ დაკვრაზე იყო კლასის განმსაზღვრელი ნიშანი ჯგუფში, რომელიც ზოგჯერ კონკურენტუნარიანობით იყო შეპყრობილი. მისი ემოციური სტაბილურობა აშკარაა მის დაკვრაში, სტაბილური და საიმედო ხერხემლით, რომელიც ემსახურებოდა სიმღერებსა და ჯგუფს ყოველგვარი აჟიოტაჟის გარეშე. ეს სიმწიფე წარსულში ზოგჯერ სიმარტივეში შეცდომით მიუჩნევიათ, მაგრამ სტარი ზუსტად ის იყო, რაც The Beatles-ს და მუსიკის მოყვარულ სამყაროს სჭირდებოდა. რინგო სტარის ნამდვილად მშვენიერი დრამინგი ხშირად უგულებელყოფილი მიზეზია იმისა, თუ რატომ არის The Beatles ასე ღრმად ჩადებული დასავლურ პოპულარულ კულტურაში. სტარის იდეალურად თავშეკავებული მიდგომა ემოციური ინტუიციით იყო ნაკარნახევი და დიალოგის ფორმას ასრულებდა სიმღერებში. ეს ემოციური მუხტი The Beatles-ის ბევრ სიმღერას ანიჭებს მათ ცნობილ ხიბლს. მისი პიროვნება ნამდვილად იგრძნობა მის დაკვრასა და არანჟირებებში: მოდუნებული, უდარდელი, მაგრამ ძალიან სასიამოვნო და გასართობიც კი. ასევე აღსანიშნავია, რომ სტარი წარმოუდგენლად ადაპტირებადი იყო თავის დაკვრაში და ის უპრობლემოდ ერგებოდა სტილის ბევრ ცვლილებას, ყოველგვარი წინააღმდეგობის ან პრეტენზიული ახსნა-განმარტების გარეშე. ადრეულ დღეებში მან ისეთ სიმღერებს, როგორიცაა „I Want To Hold Your Hand“, მისცა საჭირო ხალისიანი, გრუვული სვინგი. დროთა განმავლობაში, როდესაც The Beatles-მა უფრო ფსიქოდელიური და დახვეწილი ჟღერადობა შეისწავლა, მან ამ განვითარებას ენერგიით შეხვდა, შეინარჩუნა სიმსუბუქე, რომელიც მსმენელს აცნობიერებდა და ხელმძღვანელობდა. სტარის ნაზმა, მაგრამ მუდამ მომხიბვლელმა დაკვრამ უზრუნველყო, რომ The Beatles-ის დისკოგრაფია რჩებოდა მისასალმებელი და დროული, არასოდეს აგრესიული ელფერით. სწორედ ამ გამოცდილებამ აქცია ისინი ლეგენდარულ ჯგუფად. მიუხედავად იმისა, რომ არცერთ მუსიკოსს არ შეეძლო რინგო სტარის დონის მიღწევა, მისი გავლენა დღესაც ისმის ჩაწერილ მუსიკაში. ფიბი ბრიჯერსიდან The 1975-მდე, Arctic Monkeys-დან ჰარი სტაილსამდე, ინდი მუსიკოსები იშვიათად აყენებენ დრამებს პროდუქციის ცენტრში, ყოველ შემთხვევაში, აშკარად ან გამომწვევად. თანამედროვე პროდუქციების მოსმენისას, ფილები კონტროლირებადია, მაგრამ რიტმში არის ოდნავი თავისუფლება, რომელიც უპირატესობას ანიჭებს გრუვს, ვიდრე აკრობატიკას. ზოგადად, დრამები მხარს უჭერს ვოკალურ ფრაზირებას, ვიდრე ეჯიბრება მას, და ამის დიდი ნაწილი სტარს უკავშირდება. სინამდვილეში, შეიძლება ითქვას, რომ სტარის ფილოსოფია სიმღერის დაკვრის შესახებ უფრო რადიკალურად თანამედროვედ გამოიყურება, ვიდრე პროგრესული როკის "ზარები და სასტვენები" (სიტყვასიტყვით), რომელიც მის შემდეგ მოვიდა. ის საწყისი შემცვლელი ლანჩის დროის შოუ Cavern-ში, მრავალი წლის წინ, არ იყო უბრალო ჩანაცვლება; ეს იყო მომენტი, როდესაც The Beatles ნამდვილად „საოცარი“ გახდა. სტარის სითბოსა და ემოციური ინტუიციის გარეშე, რა თქმა უნდა, The Beatles საყვარელი იქნებოდა, მაგრამ განვითარდებოდა თუ არა ისინი და დაუკავშირდებოდნენ მსმენელს ასეთივე ძალით? ამაზე საბოლოო პასუხის გაცემა ძნელია, მაგრამ სამოცდაოთხი წლის შემდეგ, მისი დაკვრა კვლავ საკულტოა და თანამედროვედ ჟღერს, რადგან ის არასოდეს ეხებოდა ეგოს, და ეს ყოველთვის გადააჭარბებს ნებისმიერ ტენდენციას. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები.