მწერლისა და რეჟისორის, მერი ბრონშტეინის, 2008 წლის მამბლკორული კლასიკის „Yeast“-ის შემდეგი, ცივი ოფლის მომგვრელი ნამუშევარი „ფეხები რომ მქონოდა, წიხლს დაგარტყამდი“ მაღალსიჩქარიანი მანქანის დევნასავით პულსის ამაჩქარებელი და საიდუმლო ოთახივით კლაუსტროფობიულია. მიუხედავად ამ ადრენალინის მოზღვავებისა, დედა-შვილის ეს დრამა ღრმად დამაფიქრებელიც არის. მოჩვენებითად მცირე ინგრედიენტებით მუშაობისას, ბრონშტეინი ქმნის თავბრუდამხვევ კინემატოგრაფიულ სარკეების დარბაზს, კოშმარულ ხედვას, რომელიც დაუნდობლად მისდევს საკუთარ ბრწყინვალე, შეშლილ ოცნების ლოგიკას უცნაურ დასასრულამდე. კონტროლიდან გასული სპირალი პირველივე სცენაში იწყება, როდესაც ლინდა (როუზ ბირნის კარიერის მწვერვალის აღმნიშვნელი შესრულება), თერაპევტი, სეანსზე იმყოფება სხვა თერაპევტთან. სხვების დასახმარებლად დასაქმებული ლინდა, სასოწარკვეთილი, ძლივს ეხმარება საკუთარ თავს. მას შემდეგ, რაც მისი ქმარი ორი თვით მივლინებით წავიდა, მან მარტომ უნდა მოუაროს თავის ქალიშვილს, რომელსაც კვების აშლილობა აქვს და 24-საათიანი მოვლა სჭირდება. და, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მათ მონტოკის ბინაში ჭერი ინგრევა, რის შედეგადაც რჩება უზარმაზარი, არც თუ ისე დაფარულად მეტაფორული ხვრელი. როუზ ბირნი უშიშრად უძლებს სირთულეებს. ეს მახინჯი, აზბესტით სავსე სიცარიელე მრავალი თემატური ფენიდან ერთ-ერთია. მსგავსებაა ლინდასა და მის თერაპევტ-კოლეგას შორის (განსაცვიფრებლად შეუპოვარი კონან ო’ბრაიენი): მიუხედავად ლინდას გაღიზიანებისა მისი თავის არიდების გამო, ის თავად არის ისეთივე „ქვის კედელი“ საკუთარ სეანსებზე. შემდეგ არის მისი კლიენტი ქეროლაინი (დენიელ მაკდონალდი), რომელიც ახალშობილი ბავშვის გამო შფოთვაში იხრჩობა. ჭარბადაა საშვილოსნოს მსგავსი ხვრელები და ჭიპლარის მსგავსი სამედიცინო მილები. (დიახ, ეს ფილმი დედობაზეა). თუმცა ბრონშტეინის ზოგჯერ გადაჭარბებული პირდაპირობა ადვილად მიეტევება. ეს სარკისებური ასახვა ხელს უწყობს შიდა დაძაბულობის გაძლიერებას და ლინდას გამოფიტულ ქვეცნობიერში ქექვის შეგრძნებას. გარდა ამისა, ეს გულმოდგინედ შექმნილი ექო-კამერა ხაზს უსვამს ფილმის მძლავრ ცენტრალურ გზავნილს: რომ ყველა გამოუსწორებლად ჩაფლულია საკუთარ პრობლემებში. ნამდვილი ადამიანური კავშირის შანსი ჩნდება მოტელის ზედამხედველის, ჯეიმსის სახით (შესანიშნავი A$AP Rocky), თუმცა კინოოპერატორ კრისტოფერ მესინას გამაოგნებელი ახლო ხედები მიანიშნებს, რომ ლინდას შესაძლოა გაუჭირდეს საკუთარი თავმოყვარეობისგან თავის დაღწევა. დელანი ქუინი დამაჯერებელია, როგორც მისი ქალიშვილი, მაშინაც კი, როდესაც, ბრონშტეინის თამამი გადაწყვეტილებით, ის სცენების უმეტესობაში ეკრანს მიღმაა. თავად რეჟისორი კამეო როლით ჩნდება, როგორც საშიშად უემოციო დოქტორი სპრინგი. მაგრამ სწორედ ბირნია, რომელიც უშიშრად უძლებს სირთულეებს. ის, როგორც სიუჟეტის საყრდენი, რომელიც სადღაც სეფდისების (ჯოშ სეფდი აქ პროდიუსერია) წინ მიმავალ დაღმავალ სპირალებსა და „Enter The Void“-ის სიურრეალიზმს შორისაა, ყველაფერს პირქუშად სასაცილოს და მთელ მსოფლიოში მშობლებისთვის უდავოდ ახლობელს ხდის.