ეს არ არის საცდელი განგაში: სერიალმა „Schitt's Creek“ ახალი სტრიმინგის სახლი HBO Max-ზე იპოვა! რა თქმა უნდა, ეს ნიშნავს, რომ ინტერნეტი ახლა, კიდევ ერთხელ, კონტრაქტით არის ვალდებული, ხელახლა აღმოაჩინოს მოირა როუზის ტრანსატლანტიკური აქცენტი, ალექსის როუზის წარმოუდგენლად ამომწურავი პასპორტის ისტორია და დევიდ როუზის სვიტერები. სადღაც, ამ წუთას, ვიღაც იღბლიანი სული პირველ ეპიზოდს რთავს – უბრალოდ იმის სანახავად, ვარგა თუ არა. რამდენიმე დღეში, ისინი გამოჩნდებიან, ექვსი სეზონის სიღრმეში ჩაძირულნი, სულიერად შეცვლილნი, ჩუმად დუდღუნებენ „bébé“-ს არავისთვის კონკრეტულად. (და ეს ვიღაც შეიძლება, უფრო სწორად, უნდა იყოთ თქვენ.) თავიდან, შესაძლოა, მოგეჩვენოთ, რომ ეს უკვე გინახავთ, მაგრამ თუ ამ ისტორიას გაჰყვებით, როუზების ოჯახის ამბავი, კანადელი ელიტარული ჯგუფის, რომელთაც სოლიდური საბანკო ანგარიშები გაუუქმეს და რომლებიც გზისპირა მოტელში გადადიან, ქალაქში, რომელიც ხუმრობით იყო ნაყიდი, გაგაოცებთ. ეპიზოდიდან ეპიზოდამდე, „Schitt's Creek“ ახერხებს თანამედროვე ტელევიზიის ერთ-ერთ დიდ „გრძელ თაღლითობას“: ის გარწმუნებთ, რომ ძალიან ღრმად იდარდოთ, შეუძლია თუ არა ერთ ნევროზულ „კაც-ბავშვს“ წარმატებით ჩაადნოს ყველი ენჩილადას სოუსში. რასაც „Schitt's Creek“ გვთავაზობს, განსაკუთრებით უპასუხისმგებლო „ბინგის“ დროს, არის იშვიათი სიამოვნება იმის ყურებისა, თუ როგორ ეკიდება შეუფასებელი სიტკომი თავის იდეას თავდაჯერებულად, ავითარებს თავის მარტივ სიუჟეტს რაღაც გულთბილსა და აზრს მქონეში, ისე რომ არასოდეს აცხადებს ხმამაღლა თავის განზრახვებს, რომ ღრმა იყოს. დენ ლევის მიერ შექმნილი (მამის, კომედიის ლეგენდის, იუჯინ ლევის დახმარებით), შოუ იწყება როგორც ფართო, თითქმის იარაღად ქცეული „თევზი წყლის გარეშე“ კომედია. მდიდრები კარგავენ მთელ ფულს, შემდეგ მდიდრები კარგავენ მთელ ღირსებას, მაგრამ, საბოლოოდ, მდიდრები იძენენ ფასდაუდებელ გაგებას, რომ სასურსათო მაღაზიის შემფუთველის მინიმალური ხელფასი არ არის $45/საათში. თუ აქ ახალი ხართ, ან უბრალოდ სწრაფი განახლება გჭირდებათ, შოუ იწყება იმით, რომ მისი სასახლეში მცხოვრები მთავარი გმირები ყველაფერს კარგავენ. ჯონი როუზი (უფროსი ლევი), ოდესღაც ვიდეო-მაღაზიების მაგნატი, მოირა როუზი (კეტრინ ო’ჰარა), ყოფილი საპნის ოპერის ვარსკვლავი და პარიკების ამჟამინდელი ენთუზიასტი, და მათი ორი ზრდასრული შვილი, დევიდი (ლევი) და ალექსისი (ენი მერფი), იღვიძებენ და აღმოაჩენენ, რომ მათი ქონება გაუჩინარებულია საეჭვო ბიზნეს მენეჯერის მიერ. ერთადერთი აქტივი, რაც მათ დარჩათ, არის „Schitt's Creek“, პატარა ქალაქი, რომელიც ჯონიმ ერთხელ ხუმრობით იყიდა. ბუნებრივია, ისინი ქალაქის ორ ოთახიან მოტელში გადადიან და აღმოაჩენენ, რომ ფულს შეუძლია მრავალი რამისგან დაგიცვათ, მაგრამ არა საკუთარი თავისგან. კეტრინ ო'ჰარას პერსონაჟი „Schitt's Creek“-დან, საკმარისად უცნაურია, კომედიური ტელევიზიის უდიდესი სამაგალითო როლია. რაც თავდაპირველად სიმდიდრის ფართო სატირას ჰგავს, სწრაფად იხსნება როგორც რაღაც უფრო ჰუმანური: ამბავი იმის შესახებ, თუ რა ხდება, როდესაც ადამიანებს უწევთ საკმარისად დიდხანს დარჩენა ერთ ადგილას, რათა შეიცვალონ. ჯონი სწავლობს წარმატების ხელახლა განსაზღვრას, ხდება უფრო ყურადღებიანი მამა, რომელიც მხარს უჭერს თავის შვილებს მათი „გამოსწორების“ გარეშე. მოირა ვითარდება თავისი განუმეორებელი „მე“-ს დაკარგვის გარეშე. ის „Schitt's Creek“-ში სრული თეატრალური თვითდამცავი რეჟიმით ჩადის, ქალაქს ისე ექცევა, როგორც დროებით შეურაცხყოფას, რომელსაც მოწყალედ იტანს, მაგრამ საბოლოოდ ხვდება, რომ ყურადღების ცენტრი ყოველთვის მასზე არ უნდა იყოს მიმართული. დევიდი, რომელიც იწყება როგორც სარკაზმის, შიშისა და ღრმად დახვეწილი გემოვნების მჭიდროდ შეკრული კვანძი, გადალახავს მიტოვების შიშს, რათა ააწყოს ცხოვრება, რომელიც არ არის დროებითი გაჩერება. ალექსისი, მემკვიდრე საერთაშორისო თავგადასავლების „როლოდექსით“ და საეჭვო მეგობარ ბიჭებთან ერთად, ხვდება, რომ მარტო ყოფნა არ ნიშნავს მარტოობას. ექვსი სეზონის განმავლობაში, შოუც იცვლება. ის ამტკიცებს, რომ ადამიანებს შეუძლიათ განვითარდნენ დასჯის გარეშე, რომ სიკეთე შეიძლება თანაარსებობდეს მახვილ იუმორთან, და რომ ზოგჯერ ყველაზე ცუდი, რაც გემართებათ, ასევე არის ის, რაც საბოლოოდ საშუალებას გაძლევთ გახდეთ... უკეთესი. სწორედ აქ „Schitt's Creek“ გადაწერს თანამედროვე სიტკომის წესებს. ის უარყოფს სისასტიკეს, როგორც პანჩლაინს. შოუს სამყარო არ შეიცავს ჰომოფობიას, როგორც კონფლიქტს, არც „ძალიან განსაკუთრებულ ეპიზოდურ“ ლექციებს. სამაგიეროდ, ის წარმოიდგენს ქალაქს, სადაც მიმღებლობა ნაგულისხმევი პარამეტრია. ეს კრეატიული არჩევანი რადიკალურად იგრძნობოდა, როცა შოუ გადიოდა ეთერში და დღესაც ასეა, წლების შემდეგაც. მთელი თავისი ემოციური ინტელექტის მიუხედავად, „Schitt's Creek“ ასევე ძალიან სასაცილოა – არა „ოსტატობის აღფრთოვანების“ სასაცილო, არამედ ისეთი, რომლის დროსაც ხმამაღლა იცინი, უკან აბრუნებ, სიკვდილამდე ციტირებ. ო’ჰარას ლექსიკა თავისთავად შეინარჩუნებდა მთელ ლინგვისტურ საგანს, და ის მოირას ანიჭებს რეალობისგან მოწყვეტილი მელოდრამის ისეთ დონეს, რომელიც ჯერ არავის გაუმეორებია ტელევიზიაში. (დევიდის უემოციო „მელტდაუნები“, რომლებიც ყოველდღიურ უხერხულობებს მაღალ ხელოვნებად აქცევს, ახლო მეორე ადგილზეა.) მერფის ალექსისი არის მოსიარულე საუკეთესო მომენტების კრებული. მისი შემთხვევითი მოყოლა საერთაშორისო თავგადასავლების შესახებ – გატაცებები, იახტების ავარიები, მგზავრობები ტაილანდელი ნარკობარონის საბარგულში – გადმოცემული ისეთი მსუბუქი თავდაჯერებულობით, თითქოს ფრჩხილის მოტეხვაზე საუბრობდეს, არასოდეს ძველდება. ჯონის კომედია, ამასობაში, ღირსეული გაღიზიანებიდან მოდის. მისი თავაზიანი პანიკა, აწეული წარბები და დეკორუმის შენარჩუნების სასოწარკვეთილი მცდელობები სულ უფრო არასერიოზულ სიტუაციებში, მას შოუს სანდო კომედიურ საყრდენად აქცევს. სერიალის ახლა ყურება შეხსენებაა იმისა, თუ რამდენი სცენა ჩაიბეჭდა კოლექტიურ კომედიურ მეხსიერებაში.