სერიალები, რომელთა დასასრულმაც გული დაგვწყვიტა: რატომ ვერ გაამართლა ამ შოუების ფინალურმა სეზონებმა მოლოდინი

შესანიშნავი ფინალური სეზონი გაგრძნობინებთ, რომ მწერლებმა დასასრული თავიდანვე იცოდნენ. ცუდი სეზონი კი ნაკერებს გიჩენთ თვალწინ, რადგან შოუ იწყებს აჩქარებას, გაჭიანურებას ან წესების შეცვლას შუა გზაზე. როდესაც სერიალი ბოლოს სრულიად კატასტროფულად მთავრდება, ეს ჩვეულებრივ ნიშნავს, რომ კინოს ხელოვნებაში ყოველგვარ იმედს ვკარგავ, რადგან ისინი კლავენ იმ მთავარ მიზეზს, რის გამოც შოუს ყურება დავიწყე. ქვემოთ მოყვანილ შოუებს ადრე რაღაც განსაკუთრებული ჰქონდათ. ზოგი კულტურულ მოვლენას წარმოადგენდა, ზოგი კი სასიამოვნო, თუმცა „ცოდვილ“ სიამოვნებას, ზოგიც კი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მართლაც ბრწყინავდა. შემდეგ კი მოდის ფინალური სეზონი და თქვენ გრძნობთ, როგორ ხდება გადაწყვეტილებების იძულებითი მიღება, სიუჟეტური რკალები გამოტოვებულია და კულმინაციები ყოველგვარი მომზადების გარეშე დგება. ამ 11-მა შოუმ ისეთი დასასრული აჩუქა მაყურებელს, რომელმაც მართლაც გული ატკინა. კვლავ მახსოვს, როგორ აქცევდა „უცნაური ამბები“ (Stranger Things) ჩვეულებრივ ველოსიპედით გასეირნებას საგანგებო მდგომარეობის შეგრძნებად რეტრო სტილში. მე-5 სეზონში კი შოუმ სცადა ყველა ღია სიუჟეტური ხაზის ერთდროულად დახურვა და თქვენ გრძნობთ დაძაბულობას, როდესაც ამბავი მუდმივად ხტება შემდეგ „დიდ მომენტზე“, სანამ წინა ჯეროვნად დამკვიდრებას მოასწრებდა. ელევენი (მილი ბობი ბრაუნი) მაინც სანახავია, რადგან შიშს ისე გადმოსცემს, თითქოს პირადია, მაგრამ სეზონი მუდმივად სთხოვს მას ისეთი სცენების ტარებას, რომლებსაც მეტი წინასწარი მომზადება სჭირდებათ. ყველაზე ცუდი კი ტემპია. შეგიძლიათ მიხვდეთ, რომ დასასრულია, რადგან ყველა ეპიზოდი ფინალის როლს ასრულებს და შუა მონაკვეთს მუდმივი კულმინაციების რეჟიმში აქცევს. ვეკნას საბოლოო გეგმას კარგი იდეები აქვს, მაგრამ შოუ ზედმეტად ეყრდნობა წარსულ მოვლენებზე მინიშნებებსა და ფანებისთვის შექმნილ მომენტებს, მაშინ როდესაც ლოგიკა უნდა გაეძლიერებინა. მე მაინც ვისიამოვნე მისი ზოგიერთი ნაწილის ყურებით, მაგრამ ფინალური სერიები ისეთი მოწესრიგებული არ ჩანს, როგორც ადრინდელი სეზონები პიკის დროს. „დექსტერის“ (Dexter) მერვე სეზონში ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს მწერლებმა იცოდნენ, რომ დექსტერი უნდა დაესრულებინათ, მაგრამ მაინც ვერ შეთანხმდნენ იმაზე, თუ რას უნდა თქვას დასასრულმა მის შესახებ. დექსტერ მორგანი (მაიკლ სი ჰოლი) სეზონს აღიარებას, გაქცევასა და მორალურ გადატვირთვას შორის ატარებს და ეს არასოდეს ერთიანდება ერთ მკაფიო მიმართულებად. ახალი პერსონაჟები და სიუჟეტური გადახვევებიც კი ისე გამოიყურება, თითქოს ისინი წვეულებაზე გვიან მივიდნენ, რომელიც უკვე სრულდებოდა. საქმე იმაში არ იყო, რომ შოუს ბედნიერი დასასრული სჭირდებოდა. მას სჭირდებოდა დასასრული, რომელიც რვაწლიან დაძაბულობას შეესაბამებოდა, სამაგიეროდ კი, ბოლო წუთს შექმნილი არეული ცვლილება მივიღეთ. დების სიუჟეტური რკალი ისეა დამუშავებული, რომ დაუდევრობის შთაბეჭდილებას ტოვებს, ფინალი კი გარბენად იქცევა, სადაც დიდი არჩევანი ხდება იმიტომ, რომ საათი ასე ამბობს და არა იმიტომ, რომ სიუჟეტმა ეს დაიმსახურა. მერქნად მუშაობის ფინალი ცნობილია მიზეზის გამო, და არა კარგი გაგებით. „როგორ შევხვდი დედაშენს“ (How I Met Your Mother) ბოლო სეზონი ერთ საქორწილო შაბათ-კვირას მთელ სეზონზე ჭიმავს, და ისეთი შეგრძნება გეუფლებათ, თითქოს შოუ დროს აჭიანურებს. მაგრამ საქმე მხოლოდ ეს არ არის. მათ მთელი დაძაბულობა შექმნეს ქალის გამოსავლენად, მხოლოდ იმისთვის, რომ შემდეგ გაენადგურებინათ. ტედ მოსბის (ჯოშ რედნორი) კარგი მომენტებიც აქვს, რა თქმა უნდა. ეს გულწრფელია, რა თქმა უნდა. მაგრამ სტრუქტურა სეზონს გაფუჭებულს და უცნაურს ხდის, და ისეთ შეგრძნებას გიქმნით, რომ მთელი შოუ ტყუილად უყურეთ. ეს ხალხს დღემდე აბრაზებს. ის ასევე წვავს უზარმაზარ ცხოვრებისეულ მოვლენებს წუთებში, და დასასრულის არჩევანი ისეთი ძლიერი და მოულოდნელი დარტყმით ეშვება, როგორიც არ გითხოვიათ. ეს იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც ბოლო რამდენიმე სცენა მთელ განწყობას ცვლის, და არ მინდა დავასახელო არცერთი მსახიობი, რათა სიუჟეტი არ გაგემჟღავნოთ, მაგრამ ახლა უკვე, ალბათ, ესეც კარგი იქნებოდა. „ივას მოკვლის“ (Killing Eve) ადრინდელი სეზონები მუშაობდა, რადგან დაძაბულობა ინტიმური იყო. მე-4 სეზონისთვის შოუ აგრძელებს ნაწილების გადაადგილებას ემოციური ნაბიჯების გარეშე, ამიტომ ცენტრალური ურთიერთობა ისე იწყებს შეგრძნებას, თითქოს მას სიუჟეტი უბიძგებს. ვილანელი (ჯოდი კომერი) კვლავ ელექტრონულად მიმზიდველია, მაგრამ სეზონი მუდმივად გვერდზე სწევს იმას, რისთვისაც მაყურებელი სინამდვილეში მოვიდა. შეგიძლიათ თქვათ, რომ მწერლებს სურდათ უფრო შოკისმომგვრელი ყოფილიყვნენ, ვიდრე დამაკმაყოფილებელი. ტონი ხტება, ბოროტმოქმედები ერთმანეთში ირევა და ფინალური სვლები გრძელი მომზადების პანჩლაინს ჰგავს. ივა (სანდრა ო) უფრო მკაფიო სიუჟეტურ რკალს იმსახურებდა, და შოუს ბოლო მონაკვეთი ქაოსს ირჩევს მაშინ, როდესაც სიცხადე იყო საჭირო. ის მთავრდება ისე, რომ ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს შოუ საკუთარ ფანებს ედავება. „ნამდვილი სისხლის“ (True Blood) მე-7 სეზონზე მისვლისას, გრძნობთ, რომ სერიალი უკვე ბოლომდე გამოფიტულია. მას მაინც აქვს Bon Temps-ის არომატი, მაგრამ სეზონი მუდმივად აგდებს მუქარებსა და გვერდით სიუჟეტებს, რომლებსაც წონა არ აქვთ. სუკი სტეკჰაუსი (ანა პაკუინი) ყველაფერს აკეთებს ცენტრის შესანარჩუნებლად, თუმცა სცენარი მუდმივად შორდება იმას, რაც შოუს თავიდან სახალისოსა და არეულს ხდიდა. ჰეპ-V-ის სიუჟეტური ხაზი ჭიანურდება, პერსონაჟების არჩევანი შემთხვევითი ხდება და შოუ დიდ დროს უთმობს ურთიერთობების გადატვირთვას, ნაცვლად მათი განვითარებისა. ფინალი ცდილობს დასასრული წვეულების საჩუქრებივით დაარიგოს, მაგრამ ის ყველასთვის დამსახურებულად არ იგრძნობა. „ნამდვილი სისხლის“ მე-7 სეზონის დასრულებისას გახსენდებათ შოუს საუკეთესო მომენტები და გიკვირთ, რატომ იყო ასეთი უემოციო დამშვიდობება. „კარტის სახლის“ (House of Cards) მე-6 სეზონს შეუძლებელი დავალება ჰქონდა მას შემდეგ, რაც შოუმ მთავარი გმირი დაკარგა, და ყოველ ეპიზოდში გრძნობთ ცვლილებებს. კლერ ანდერვუდი (რობინ რაიტი) წინ გამოდის, და ის საკმარისად ძლიერი პერსონაჟია იმისთვის, რომ პოლიტიკური თრილერი ატაროს. პრობლემა ის ა