თამამი განცხადების რისკის ფასად, სტივენ სპილბერგი შესაძლოა ყველა დროის საუკეთესო რეჟისორი იყოს, როდესაც საქმე დიდეკრანიან გართობას ეხება. ეს არ ნიშნავს, რომ ის ზოგადად, ყველა დროის საუკეთესო რეჟისორია, თუმცა ეს უკვე სხვა თემაა და ალბათ ამ მხრივაც შეიძლება ჩაითვალოს პრეტენდენტად, იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი ჟანრი მოიცვა, რამდენი ხანია რეჟისორობს და რამდენად კარგი/დიდებულია მისი ფილმების უმეტესობა. მისი ზოგიერთი საუკეთესო ფილმი სულაც არ არის გასართობი ტრადიციული გაგებით, არც სამოქმედო/სათავგადასავლო ბლოკბასტერებია. „მიუნხენი“ მიმზიდველია, მაგრამ „გასართობი“ უცნაური სიტყვა იქნება მისი ყურების გამოცდილების აღსაწერად. იგივე შეიძლება ითქვას მეორე მსოფლიო ომის შესახებ მის ფილმებზე, როგორიცაა „შინდლერის სია“ და „რიგითი რაიანის გადარჩენა“. არსებობს სერიოზული და მნიშვნელოვანი სპილბერგის ფილმები, და ასევე არის ისეთებიც, რომლებიც უფრო მეტად სახალისოზეა ორიენტირებული. ქვემოთ სწორედ ამ უკანასკნელებზე იქნება საუბარი. ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს: ეს არ ნიშნავს, რომ ისინი სპილბერგის ობიექტურად საუკეთესო ფილმებია, მაგრამ ისინი ალბათ ყველაზე თანმიმდევრულად გასართობია. მაშ ასე, „ინდიანა ჯონსი და ბედისწერის ტაძარი“ არ არის ისეთი პირქუში, როგორც სტივენ სპილბერგის ისტორიული დრამები, რომლებიც რეალურ მოვლენებსა და ტრაგედიებს ასახავს – ეს ხაზგასასმელია. თუმცა, როგორც სათავგადასავლო ფილმი, რომელიც არ არის გამიზნული მხოლოდ ბავშვებისთვის, არამედ არა ექსკლუზიურად უფროსებისთვისაც, ის ცნობილად ბნელი და ძალადობრივია, ზოგან შესაძლოა ზღვარსაც კი სცდება. თუ ეს ფილმი ნანახი გაქვთ, ალბათ იცით, რომელ ადგილებზეა საუბარი. მიუხედავად ამისა, ინდიანა ჯონსის ეს მეორე ფილმი (ტექნიკურად პირველი ნაწილის პრიქელი) საკმაოდ სახალისოა, თუმცა ცოტა მორბიდულიც. ბალანსი ფანტასტიკურად არ არის მიღწეული, რის გამოც „ბედისწერის ტაძარი“ დაუბალანსებლად მოჩანს და აქვს სხვა ხარვეზებიც, რომლებიც აუცილებლად ტონალობასთან არ არის დაკავშირებული, მაგრამ თუ გსურთ ქარიზმატული ჰარისონ ფორდი, სიუჟეტი, რომელიც არ ნელდება, და უამრავი კრეატიული სცენა საკმაოდ საზარელი (და თითქმის საშინელებათა) ეპიზოდების გვერდით, მაშინ ეს ფილმი თქვენს უცნაურ მოლოდინს დააკმაყოფილებს. სპილბერგის მომდევნო ფილმებზე საუბრის გაგრძელებით (კვლავ, ძნელია „ბედისწერის ტაძარს“ გაგრძელება უწოდო, თუ ის პირველ ფილმამდე ვითარდება), წარმოგიდგენთ „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი“-ს, რომელიც უფრო ტრადიციული გაგრძელებაა. რა თქმა უნდა, ის არ აბრუნებს პირველი ფილმის ყველა პერსონაჟს, მაგრამ ის ტრადიციული გაგრძელებაა იმ გაგებით, რომ ყველა მონაწილე მხარე ფიქრობს: „ხალხს უნდა მივცეთ ის, რაც უნდათ, მაგრამ უფრო მასშტაბურად“. „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი“ ნამდვილად უფრო მასშტაბურია. მას აქვს რამდენიმე ამბიციური და შესაძლოა წარბის ამწევი მომენტიც, მაგრამ თუ გინახავთ საკმარისი გიგანტური მონსტრების ფილმები (და აქ დინოზავრები თითქმის მონსტრები არიან), მაშინ ალბათ უფრო სულელური მომენტებიც გექნებათ ნანახი, ვიდრე „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი“-ში შეგხვდებათ. ეს სახალისო ფილმია, რომელსაც აღიარებით აკლია სიმარტივე და ხიბლი, რაც ასე იოლად და სრულყოფილად იყო წარმოდგენილი პირველ ფილმში, მაგრამ მაინც, ის უფრო გასართობია, ვიდრე შეიძლება გეგონოთ. ლეონარდო დიკაპრიოს წლების განმავლობაში საკმაოდ ბევრ კრიმინალურ ფილმში აქვს მონაწილეობა მიღებული, თუმცა მათი უმეტესობა მარტინ სკორსეზეს რეჟისორობითაა გადაღებული. მათი პირველი თანამშრომლობის, „ნიუ-იორკის ბანდების“ იმავე წელს, დიკაპრიომ სპილბერგის მიერ გადაღებულ კრიმინალურ ფილმშიც ითამაშა: „დამიჭირე, თუ შეგიძლია“. ეს უკანასკნელი მნიშვნელოვნად მსუბუქი და კომედიური იყო „ნიუ-იორკის ბანდებზე“ და მოგვითხრობს ახალგაზრდა, ქარიზმატული თაღლითის ისტორიას, რომელსაც FBI-ის აგენტი მისდევს. ტონალურად ის დაბალანსებულია, და მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება მიეკუთვნებოდეს „სპილბერგის ფილმების“ იმ კატეგორიას, რომლებიც შესაძლოა 10-15 წუთით ზედმეტად გრძელია (სერიოზულად, 2000 წლის შემდგომ ასეთი ძალიან ბევრია), „დამიჭირე, თუ შეგიძლია“ მაინც გასართობია მისი ხანგრძლივობის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში და კარგად ინარჩუნებს აქტუალობას ფილმისთვის, რომელიც უკვე წლებს ითვლის (თითქმის მეოთხედი საუკუნის, ამ სტატიის დაწერის მომენტში). აქ ნამდვილად არის მღელვარება, რადგან ეს ერთგვარი დევნის ფილმია და „დამიჭირე, თუ შეგიძლია“ დრამატული მომენტების ნაკლებობასაც არ განიცდის. ტონალურად და ტემპის თვალსაზრისით ინდიანა ჯონსის ფილმების მსგავსად, მაგრამ ამჯერად ანიმაციური ფორმატით, წარმოგიდგენთ „ტენტენის თავგადასავლებს“, რომელიც სამართლიანად ითვლება სპილბერგის ერთ-ერთ ყველაზე დაუფასებელ ფილმად. ეს არის იმ იმედგაცრუებული შემთხვევებიდან ერთ-ერთი, როდესაც ხალხს სურს გაგრძელება, რომელიც შესაძლოა არასოდეს იხილოს დღის სინათლე. ისე, ერთი მაღალბიუჯეტიანი ტენტენის ფილმი, რომელიც სწორად არის გაკეთებული, არაფერზე უკეთესია. ის ძალიან კარგად არის დატემპილი, როგორც სამოქმედო/სათავგადასავლო ფილმი ლეგენდარული ჩაძირული გემის ძიების შესახებ, და მისი მსოფლიო მოგზაურობის ხასიათი ართულებს მის ინდიანა ჯონსის ფილმებთან არ შედარებას. არა იმიტომ, რომ ინდიანა ჯონსმა შექმნა ეს ჟანრი, არამედ მან ერთგვარად სრულყო ის, და ამიტომ სპილბერგი ბუნებრივად შეეფერებოდა „ტენტენის თავგადასავლების“ რეჟისორობას. და მან ეს ბრწყინვალედ გააკეთა. ყველამ, ვინც ამ ფილმზე მუშაობდა, შესანიშნავი ნამუშევარი შექმნა.