1992 წლის „X-Men“-ის ანიმაციური სერიალის პირველ ეპიზოდს ერქვა „სენტინელების ღამე“ („Night of the Sentinels“), რადგან ის იქს-ადამიანებს ორსართულიანი, მუტანტებზე მონადირე რობოტების – სენტინელების – წინააღმდეგ აყენებდა. თუმცა, სერიალის ასეთი დასაწყისი ადვილი არ ყოფილა. რამდენიმე წლით ადრე, 1989 წელს, „X-Men“-ის რეჟისორი/პროდიუსერი ლარი ჰიუსტონი და პროდიუსერი/სთორიბორდის არტისტი უილ მიონიოტი მუშაობდნენ წინა „X-Men“-ის ანიმაციური პილოტის, „იქს-ადამიანების სიამაყე“ („Pryde of the X-Men“) პროდიუსერებად. ამ პილოტში კიტი პრაიდი (კეტ სუსი) უერთდებოდა იქს-ადამიანებს, რომლებიც მაგნეტოს (ერლ ბოენი) და მისი მუტანტი ტერორისტების საძმოს ებრძოდნენ. მიონიოტსა და ჰიუსტონს სურდათ, რომ „სიამაყის“ ბოროტმოქმედები სენტინელები ყოფილიყვნენ, რათა ამბავი იქს-ადამიანების გაცნობაზე ფოკუსირებულიყო. მაგრამ ზემდგომმა ძალებმა საძმოს გამოყენება მოითხოვეს, რათა დაგეგმილი სათამაშოების ხაზის ყველა ბოროტმოქმედის რეკლამირება მომხდარიყო. ჰიუსტონი და მიონიოტი ამტკიცებენ, რომ სწორედ ამან დაღუპა „სიამაყე“, რადგან პილოტი ზედმეტად გადატვირთული იყო მრავალი პერსონაჟით. იმის გათვალისწინებით, რომ „სენტინელების ღამემ“ წარმატება მოიპოვა იქ, სადაც „სიამაყემ“ მარცხი განიცადა, ისტორიამ მათი სიმართლე დაამტკიცა. როგორც „X-Men“-ის შოურანერმა ერიკ ლევალდმა 2022 წელს Inverse-ს განუცხადა, სენტინელები იდეალური საწყისი ბოროტმოქმედები არიან ნებისმიერი ახალი „X-Men“-ის ისტორიის შექმნისას: „ისინი 30 ფუტის სიმაღლის რობოტები არიან, რომლებიც ცდილობენ ადამიანების დაზიანებას, ამიტომ ყველას ესმის, რომ ისინი საფრთხეს წარმოადგენენ, დიდი წინარეისტორიის გარეშე. ეს ნიშნავდა, რომ ჩვენ უფრო მეტი დრო გვექნებოდა იქს-ადამიანებზე ფოკუსირებისთვის და მათ უკეთ გასაცნობად.“ როდესაც ჰიუსტონმა, მიონიოტმა და მათმა გუნდმა „X-Men“-თან მეორე შანსი მიიღეს, ისინი დაჟინებით მოითხოვდნენ, რომ ბოროტმოქმედები სენტინელები ყოფილიყვნენ. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი პასუხისმგებელი პირი ყოყმანობდა. ჰიუსტონმა Inverse-ს გაუხსენა, რომ მათ ულტიმატუმი წაუყენეს: „მთელმა შემოქმედებითმა გუნდმა თქვა: ‘თუ თქვენ ამის გაკეთება გინდათ, ჩვენ არ ვართ ამ შოუსთვის შესაფერისი შემოქმედებითი გუნდი და ყველა ვტოვებთ.’ ამან ისინი უკან დაახევინა და ჩვენ შევძელით ‘სენტინელების ღამის’ გაკეთება.“ ერიკ ლევალდი „X-Men“-ის პროექტზე მუტანტების ან Marvel-ის ექსპერტის სახით არ მოსულა, როგორც ჰიუსტონი და მიონიოტი იყვნენ, მაგრამ ის სწრაფად სწავლობდა. როგორც მან Inverse-ს უთხრა, მიხვდა, რომ „X-Men“-ის ისტორიების „ორი ძირითადი ტიპი“ არსებობდა. პირველი ტიპი იქს-ადამიანებს სხვა ბოროტ მუტანტებს უპირისპირებდა, რაც ლევალდს დიდად არ ხიბლავდა, „რადგან ეს ყველა სხვა სუპერგმირულ შოუს ჰგავდა.“ „X-Men“-ის ისტორიის მეორე ტიპი იქს-ადამიანების მცდელობას ეხებოდა, შეგუებოდნენ მათ გარშემო არსებულ უფრო დიდ ადამიანურ კულტურას. ის ფოკუსირებული იყო მათ მოწყვლადობაზე. ძნელია სუპერ-არსებების მოწყვლადობა, მაგრამ ამის შესანიშნავი გზა იყო იმის ჩვენება, რომ ადამიანებს ეშინოდათ და სძულდათ ისინი. პილოტისთვის ეს უფრო მოგვწონდა, რადგან ის ძალიან სპეციფიკური იყო იქს-ადამიანებისთვის. სენტინელები შესანიშნავი გზა იყო ასეთი ისტორიის გადმოსაცემად, რადგან ისინი ადამიანის შიშისა და სიძულვილის განსახიერება იყვნენ.“ „სენტინელების ღამის“ შემდეგ მოვიდა „მაგნეტოს შესვლა“ („Enter Magneto“), და ეს თანმიმდევრობა თემატურად ბევრად უკეთ მიედინება, ვიდრე მუტანტი ბოროტმოქმედით დაწყება. პირველი „X-Men“-ის ეპიზოდი აჩვენებს, რომ მუტანტების ისე ეშინიათ, რომ „მუტანტთა კონტროლის სააგენტო“ სენტინელებს ამზადებს მათ საძებნელად. აქედან გამომდინარე, შესაძლებელია იმის გამოკვლევა, თუ როგორ რეაგირებენ სხვადასხვა მუტანტები ადამიანების სიძულვილზე მათ მიმართ. ზოგიერთი, იქს-ადამიანების მსგავსად, ცდილობს სამყაროს განკურნებას. სხვები, მაგნეტოს მსგავსად, კაცობრიობას უტევენ. მაგნეტოს (დევიდ ჰემბლენი) პირველი გამოჩენისას ის ცდილობს დატყვევებული მხეცის (ჯორჯ ბუზა) გათავისუფლებას. მხეცს სასამართლოს წინაშე წარდგენა ურჩევნია, მაგნეტო კი მას სულელად მიიჩნევს ადამიანური კანონის სამართლიანობის ნდობისთვის. საპირისპიროდ, „იქს-ადამიანების სიამაყეში“ მაგნეტო და საძმო უბრალო სუპერბოროტმოქმედებივით ჩანან, რომლებსაც მსოფლიოს ახალ გამყინვარების ხანაში ჩაგდება აქვთ განზრახული. იქს-ადამიანების სხვა მუტანტებთან ბრძოლით დაწყება იგივე გზავნილს ატარებს, რაც 2000 წლის „X-Men“-ის ფილმის ცუდად გააზრებული სლოგანი: „ცოტას ენდე. დანარჩენის გეშინოდეს.“ სენტინელები კი პირიქით, გადმოსცემენ, რომ უდიდესი საფრთხე მუტანტები კი არ არიან, არამედ ადამიანები, რომლებსაც სხვების ეშინიათ. ეს სტენ ლისა და ჯეკ კირბის ორიგინალურ „X-Men“-ის კომიქსებშიც კი ჩანს. პირველი რამდენიმე ნომერი ფოკუსირებულია იქს-ადამიანების ბრძოლაზე მაგნეტოსა და სხვა მუტანტ ბოროტმოქმედებთან, და ამგვარად, მათ ცოტა გამორჩეული იდენტობა აქვთ. მხოლოდ „X-Men“ #14-16-ში, სენტინელების პირველი გამოჩენისას, ადამიანური ცრურწმენა ხდება წიგნის ნამდვილი ბოროტმოქმედი. „X-Men“-ის პირველი სეზონი საბოლოოდ მთელი თავისი ისტორია სენტინელების გარშემო ააგო, რაც ქრის კლერმონტისა და ჯონ ბირნის ცნობილი დროში მოგზაურობის „X-Men“-ის ისტორიის, „მომავლის წარსულის დღეების“ („Days of Future Past“) ადაპტაციით დასრულდა. დისტოპიურ მომავალში მუტანტები საკონცენტრაციო ბანაკებში არიან თავმოყრილნი, ხოლო „ნორმალური“ ადამიანებიც კი სენტინელების უღელქვეშ ცხოვრობენ. თუ სენტინელები და ის ძალები, რომლებიც ადამიანებს მათ შექმნას უბიძგებს, არ შეჩერდება, ადამიანიც და მუტანტებიც განწირულნი არიან. აღორძინებულმა სერიალმა „X-Men '97“ ამ ჭკვიანურ თხრობას გამოეხმაურა. მის პირველ ეპიზოდში, „ჩემთან, ჩემო იქს-ადამიანებო“ („To Me, My X-Men“), ასევე სენტინელები არიან გამოყენებული ბოროტმოქმედებად, რათა ფოკუსირება მოხდეს იქს-ადამიანების ხელახლა გაცნობაზე. მეორე ეპიზოდი, „მუტანტთა განთავისუფლება იწყება“ („Mutant Liberation Begins“), ასახავს მაგნეტოს (მეთიუ უოტერსონი გარდაცვლილი დევიდ ჰემბლენის ნაცვლად) იქს-ადამიანებთან შეერთებას, ისევე როგორც „მაგნეტოს შესვლა“ სენტინელებს მოჰყვა გუნდის პირველი ბრძოლის ჩვენებით მაგნეტიზმის ოსტატთან. სინამდვილეში, „X-Men '97“-ს ძირითადად იგივე საერთო თხრობა ჰქონდა, რაც ორიგინალური შოუს პირველ სეზონს: იქს-ადამიანები