ამერიკულ კომიქსებში სუპერგმირები ყველგან გვხვდებიან, განსაკუთრებით კი Marvel-ის ან DC-ის ბრენდის ქვეშ. ორივე კომპანიამ სათავე დაუდო საერთო სამყაროს მოთხრობის მოდელს, რაც გენიალური ბიზნეს ნაბიჯია: მკითხველები ხდებიან არა ერთი ან ორი წიგნის, არამედ მთელი საგამომცემლო ხაზის ფანები. მე მთელი ცხოვრება ვარ Marvel-ისა და DC-ის ფანი და ამ მოდელის წარმატების ცოცხალი მტკიცებულება ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი სიყვარული Marvel-ის ან DC-ის მიმართ სრულად არასდროს განელებულა, ასაკმა უფრო მეტად გამაცნობიერა მათი შეზღუდვები. Marvel-ისა და DC-ის პერსონაჟები და ისტორიები განვითარების რკალზე კი არა, ციკლზეა და ეს შემცირებულ უკუგებას გარდაუვალს ხდის. მაგრამ, რაც გავიზარდე, მივხვდი, რომ კომიქსები ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ Marvel ან DC. ყველაზე დამაკმაყოფილებელი გამოცდილება, რაც კი ოდესმე მქონია ამერიკული კომიქსების სერიებთან დაკავშირებით? მაიკ მინიოლას „ჰელბოის“ სერიის თავიდან ბოლომდე წაკითხვა, დაწყებული საწყისი მინისერიალით „განადგურების თესლი“ („Seed of Destruction“) და დასრულებული სევდიანი „ჰელბოი ჯოჯოხეთში“ („Hellboy in Hell“). ჯოჯოხეთიდან 1944 წელს გამოძახებული ჰელბოი არის პარანორმალური მოვლენების გამომძიებელი პარანორმალური კვლევისა და თავდაცვის ბიუროში (B.P.R.D.). რბილი გულის დემონი, ჰელბოი ნადირობს მართლაც ბოროტ ურჩხულებზე სხვა ექსცენტრიულ თანამშრომლებთან ერთად, როგორებიც არიან თევზკაცი ეიბ სეიპიენი (Abe Sapien) ან ცეცხლის გამჩენი ლიზ შერმანი (Liz Sherman). მას შემდეგ, რაც 1994 წელს Dark Horse Comics-მა გამოაქვეყნა „განადგურების თესლი“, ჰელბოი ისეთი შეგრძნებას ტოვებდა, თითქოს მაყურებელს აძლევდა საშუალებას, შეეხედა სამყაროში, რომელსაც ბნელი და დიდებული ისტორია ჰქონდა. გასული სამი ათწლეულის განმავლობაში, მინიოლას არაფერი გამოპარვია. მიუხედავად იმისა, რომ Dark Horse ათწლეულებით ჩამორჩებოდა Marvel-სა და DC-ის, „ჰელბოიმ“ მათ ისეთი სამყარო შესძინა, რომელიც დიდ ორეულს (Marvel-სა და DC-ის) მასშტაბებით ეცილება. სპინ-ოფ „B.P.R.D.“-ის კომიქსი ამ „მინიოლავერსის“ მეორადი ხერხემალია. ამ სამყაროში ასევე არიან 1930-იანი წლების პალპ-ვიგილანტი ლობსტერ ჯონსონი, ვიქტორიანული ეპოქის ზებუნებრივი დეტექტივი ედუარდ გრეი, იგივე ჯადოქრების მაძიებელი (Witchfinder), დაწყევლილი რუსი მეომარი უკვდავი კოშჩეი, ბოროტმოქმედები სისხლის დედოფალი ნიმუიდან დაწყებული, უკვდავი შავი ალის ჩათვლით, და ფრანკენშტეინის ურჩხულის ერთ-ერთი ვერსიაც კი. DC-ის მთავარი პერსონაჟები სხვადასხვა ხელოვანებმა შექმნეს და მათი საერთო გარემოში გაერთიანება კორპორაციული კონსოლიდაციის შედეგად მოხდა. Marvel-ის სამყარო ჩაფიქრებული იყო როგორც საერთო გარემო, მაგრამ ის გასცდა ისეთი არქიტექტორების შემოქმედებას, როგორებიც არიან სტენ ლი, ჯეკ კირბი და სტივ დიტკო. თუმცა, „ჰელბოი“ მაიკ მინიოლასთან განუყოფლად არის დაკავშირებული. ყურადღება მიაქციეთ „მინიოლავერსის“ აღნიშვნას – სამყარო თავისი ორიგინალური შემქმნელის სინონიმია. ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც „ჰელბოი“ თავიდანვე გამოირჩეოდა, მინიოლას უნიკალური ხელოვნების სტილია. ის იყენებს მინიმალისტურ კომპოზიციებს, სქელ შავ ფერებს ჭეშმარიტი სიბნელის ილუზიის შესაქმნელად, დეკომპრესირებულ, პანელიდან პანელზე თხრობას და ფონებს, რომლებიც სავსეა ჩონჩხებით, ურჩხულებით და/ან საზარელი ქანდაკებებით. მინიოლამ გამოცდილება Marvel-ისა და DC-ის სუპერგმირების, მაგალითად ბეტმენის, ხატვით მიიღო, ხოლო მისი გავლენები ჰენრი ჯეიმსის მოჩვენებების ისტორიებიდან „კონან ბარბაროსის“ შემქმნელ რობერტ ე. ჰოვარდამდე, კინორეჟისორ ჯეიმს უეილამდე („ფრანკენშტეინი“ და „ფრანკენშტეინის პატარძალი“) და ზემოხსენებულ ჯეკ კირბიმდე ვრცელდება. „ჰელბოის“ სამყაროს სხვადასხვა ნიშა მას საშუალებას აძლევს, განსხვავებული გავლენებისთვის მიანიჭოს უპირატესობა. Marvel-ი და DC დაქირავებული გუნდების როტაციული მუშაობით ნარჩუნდება ერთიანობაში, მინიოლა კი „ჰელბოის“ სამყაროს ყველა პროექტში მონაწილეობს — თანაავტორების დახმარებით. „B.P.R.D.“ ისევე არის მწერალ ჯონ არკუდისა და მხატვარ გაი დევისის ნამუშევარი. მინიოლავერსის შემადგენლობაში სხვა მხატვრებიც არიან, მათ შორის დუნკან ფეგრედო, ბენ სტენბეკი და მაქს ფიუმარა. მიუხედავად ამისა, თითოეულ მხატვარს საკუთარი სტილი შემოაქვს; არსებობს ესთეტიკური თანმიმდევრულობა, მაგრამ არა ერთგვაროვნება. ასობით გამოცემის მქონე მიმდინარე სერიების ნაცვლად, მინიოლავერსი ძირითადად თვითკმარი ერთჯერადი კომიქსებითა და მოკლე მინისერიალებით არის შედგენილი. ეს Marvel-სა და DC-ისთან შედარებით შესვლის ბარიერს ამცირებს; შეგიძლიათ წაიკითხოთ ჰელბოის ერთ-ერთი მოკლე თავგადასავალი, მაგალითად „ცხედარი“ („The Corpse“) ან „წმინდა ავგუსტინეს მგლები“ („The Wolves of Saint August“), და კმაყოფილი დარჩეთ. თუ მოგვიანებით მეტი გინდათ, მთელი სამყარო გელოდებათ. მიუხედავად იმისა, რომ მინიოლავერსს მკაცრი ქრონოლოგია აქვს, ახალი კომიქსები ამ ქრონოლოგიაში მოძრაობენ. მაგალითად, ლობსტერ ჯონსონმა მოჩვენების სახით დებიუტი 2001 წლის მინისერიალში „ჰელბოი: დამპყრობელი ჭია“ („Hellboy: Conqueror Worm“) შედგა, რამაც კარი ღია დატოვა მოგვიანებით გამოცემული კომიქსებისთვის, რათა შეესწავლათ ლობსტერის დანაშაულთან ბრძოლა 1930-იან წლებში. ამ არაქრონოლოგიური გადახვევების მიუხედავად, ჰელბოის ისტორიას ხაზოვანი განვითარება აქვს. ისტორიების პირველ პარტიაში ის სულ უფრო მეტს იგებს თავისი აპოკალიფსური ბედის შესახებ, რომლის მიზანიც სამყაროს დასრულებაა, რაც კულმინაციას აღწევს „დამპყრობელ ჭიაში“, როდესაც ის ტოვებს B.P.R.D.-ს მოხეტიალედ ქცევისთვის. ჰელბოის ცხოვრების მომდევნო თავი სრულდება მისი ნიმუეს ხელში სიკვდილით, რაც, თავის მხრივ, ეპილოგ „ჰელბოი ჯოჯოხეთში“ მიგვიყვანს. ჰელბოის ბიუროდან წასვლამ კარი გაუღო „B.P.R.D.“-ის კომიქსს, რომელიც აჩვენებს, როგორ უმკლავდებიან მისი ძველი პარტნიორები ურჩხულებზე ნადირობას მისი არყოფნის დროს. სერია დაყოფილია სამ ნაწილად: „ბაყაყების ჭირი“ („Plague of Frogs“), „ჯოჯოხეთი დედამიწაზე“ („Hell on Earth“) და „ეშმაკი, რომელსაც იცნობ“ („The Devil You Know“), რადგან აპოკალიფსი ძლიერდება და B.P.R.D. ძლივს ახერხებს მის შეკავებას. Marvel-ისგან ან DC-ისგან განსხვავებით, როდესაც „B.P.R.D.“-ში გმირი კვდება, ის თითქმის ყოველთვის მკვდარი რჩება. ერთადერთი გამონაკლისი? ჰელბოი, რომელიც ჯოჯოხეთიდან ბრუნდება უკანასკნელი ტრიუმფისთვის „ეშმაკი, რომელსაც იცნობ“-ში. მინიოლამ ჰელბოის მელანქოლიური დასასრული შესთავაზა „ჰელბოი ჯოჯოხეთში“.